Περιγραφή
Όταν ο φασισμός φοράει τον μανδύα της ηθικής ανωτερότητας
Η πρόσφατη ενημέρωση του κ. Μαρινάκη άνοιξε ξανά μια συζήτηση που πολλοί αποφεύγουν, αλλά ολοένα και περισσότεροι αναγνωρίζουν: ότι ο αυταρχισμός δεν εμφανίζεται πάντα με στολές και σύμβολα. Κάποιες φορές εμφανίζεται ως «ηθική υπεροχή», ως δήθεν αντιφασισμός, ως κραυγή δικαιωμάτων που όμως εφαρμόζονται επιλεκτικά.
Η αναφορά ότι η κ. Κωνσταντοπούλου αποτελεί «την άλλη όψη του φασισμού» ίσως είναι επιεικής. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για όψη, αλλά για πρακτική. Για μια πολιτική συμπεριφορά που στοχοποιεί ανθρώπους όχι για όσα έκαναν, αλλά για το ποιοι είναι ή με ποιον σχετίζονται. Συζύγους πολιτικών. Ιδιώτες. Πρόσωπα χωρίς θεσμικό ρόλο. Αυτό δεν είναι πολιτική κριτική· είναι δημόσιος εξευτελισμός.
Όταν εκτοξεύονται βαριές κατηγορίες για «κόμματα βιαστών και παιδοβιαστών», την ίδια στιγμή που η ίδια υπερασπίζεται κατηγορούμενους για βιασμούς επικαλούμενη τον ρόλο του δικηγόρου, η αντίφαση δεν είναι απλώς κραυγαλέα — είναι προσβλητική για τη νοημοσύνη όλων. Όταν μιλά για δικαιώματα των γυναικών, ενώ έχει παραγκωνίσει γυναίκες από λίστες για να προωθήσει συγγενείς και φίλους, τότε το αφήγημα καταρρέει.
Η παράνομη βιντεοσκόπηση, η περιφρόνηση θεσμικών κανόνων, η μόνιμη αναζήτηση εντυπώσεων και viral στιγμών δεν είναι «αγωνιστικότητα». Είναι αυταρχισμός με επικοινωνιακό φίλτρο.
